Over Sin Wai Kin
Sin Wai Kin werd in 1991 geboren in Toronto, Canada, en werkt voornamelijk met film, performance, kostuums en make-up. In veel werken speelt de kunstenaar zelf verschillende personages. Daarmee onderzoekt Sin hoe identiteit wordt gevormd door verhalen, maatschappelijke rollen en bestaande beeldtradities.
Kunstgeschiedenis en popcultuur vormen belangrijke inspiratiebronnen. Zo verwijst Sin in eerder werk naar Leonardo da Vinci’s Mona Lisa, Caravaggio’s Narcissus, Picasso’s Guernica en de zwart-witfotografie van Man Ray.
In 2022 werd Sin Wai Kin genomineerd voor de Turner Prize. Werk van de kunstenaar bevindt zich onder meer in de collecties van Tate en het British Museum.
Sin Wai Kin, 2025, photography by Aries Moross
Een Kantonese maaltijd als eigentijds stilleven
Voor Sin Wai Kin: Still Life maakte de kunstenaar in opdracht van het Frans Hals Museum een nieuw videowerk. In Still Life uit 2026 spelen de ouders van Sin de hoofdrol. Tijdens een Kantonese maaltijd spreken zij met elkaar over familie, verbondenheid en vergankelijkheid.
Het videowerk wordt omringd door klassieke vanitas- en voedselstillevens uit de museumcollectie. Zo verbindt Sin een persoonlijk familieportret met een historische beeldtraditie waarin voedsel, tijd en sterfelijkheid centraal staan.
De tentoonstelling omvat daarnaast eerder videowerk en schilderijen uit de collectie van het museum. Het Frans Hals Museum kocht eerder Sins videowerk Tell me everything you saw and what you think it means uit 2018 aan. Dat werk was in 2024 te zien tijdens The Art of Drag.
Bewegende portretten tussen schilderijen
In de tentoonstelling gaan de bewegende portretten van Sin Wai Kin een dialoog aan met werken van onder anderen Frans Hals, Judith Leyster en Leo Gestel.
Door videokunst naast historische en moderne schilderkunst te plaatsen, wordt zichtbaar hoe kunstenaars in verschillende perioden ideeën over identiteit, gender en representatie hebben verbeeld. De combinaties roepen bovendien de vraag op wie bepaalt hoe mensen worden afgebeeld.
De kostuums, poses en zorgvuldig opgebouwde scènes in het werk van Sin sluiten aan bij de traditie van de portretkunst, maar doorbreken tegelijkertijd vertrouwde rollen en verwachtingen.
Voor fotografen en andere beeldmakers biedt de tentoonstelling inspiratie op het gebied van:
styling en kostuumgebruik;
licht en kleur;
compositie en poses;
het opbouwen van personages;
visuele storytelling;
representatie en identiteit.
Kunstgeschiedenis, drag en sciencefiction
In Sin Wai Kin: Still Life komen verschillende visuele werelden samen. De symboliek van zeventiende-eeuwse schilderkunst wordt gecombineerd met de glamour van drag, popcultuur en sciencefiction.
Deze combinatie laat zien hoe oude beeldvormen opnieuw kunnen worden gebruikt om hedendaagse verhalen te vertellen. Portretten leggen volgens de tentoonstelling niet alleen vast hoe iemand eruitziet, maar kunnen ook bijdragen aan ideeën over mannelijkheid, vrouwelijkheid en identiteit.
Sin Wai Kin, Wai King (still), 2023, courtesy the artist, London
Over het Frans Hals Museum
Het Frans Hals Museum brengt oude, moderne en hedendaagse kunst samen. De collectie omvat werk van Frans Hals en andere oude meesters, maar ook kunst uit latere perioden.
Door historische schilderijen naast hedendaagse kunst te tonen, onderzoekt het museum hoe thema’s en beeldtradities door de tijd heen veranderen. Bij Sin Wai Kin: Still Life staan vooral portretkunst, identiteit en de invloed van beelden op onze kijk naar anderen centraal.
Totstandkoming van de tentoonstelling
De eerdere aankoop van Tell me everything you saw and what you think it means en de presentatie daarvan tijdens The Art of Drag vormden de basis voor een verdere samenwerking tussen Sin Wai Kin en het Frans Hals Museum.
Voor de nieuwe presentatie combineerde het museum bestaand videowerk, een nieuwe opdracht en werken uit de eigen collectie. Conservator hedendaagse kunst Manique Hendricks verbindt Sins oeuvre daarbij aan actuele discussies over identiteit en representatie.
Door het werk naast kunst uit andere perioden te plaatsen, maakt het museum zichtbaar hoe beelden maatschappelijke ideeën kunnen bevestigen, veranderen of ter discussie stellen.
