De zelfportretten van Jean Pierre Cremers

Van etalages naar enscenering: leren verleiden met beeld

Jean Pierre werd geboren in 1951 in het Belgische dorpje ’s Gravenvoeren, vlak over de grens. Na politieke spanningen in zijn geboortestreek verhuisde zijn familie naar Zuid-Limburg. Hij volgde een opleiding aan de detailhandelsschool en ging daarna aan de slag als etaleur bij Vroom & Dreesmann in Heerlen. Daar ontdekte hij iets belangrijks voor zijn latere fotografie. ‘Etaleren is eigenlijk een soort fotograferen in het echt,’ vertelt hij. ‘Je bouwt een scène op en probeert met beeld mensen aan te trekken. Net zoals je dat met een foto doet.’ Deze ervaring leerde hem hoe je sfeer creëert, aandacht trekt en verhalen vertelt met beeld, iets wat je ook goed kunt toepassen als beginnend fotograaf.

Eerste stappen met een KODAK-camera

Jean Pierre was twaalf jaar toen hij zijn eerste fotocamera kreeg: een klein KODAK-cameraatje. Hij sloot zich aan bij een fotoclub in jongerencentrum Inpoet, waar hij leerde ontwikkelen in de donkere kamer; iets wat destijds heel normaal was. In 1979 richtte hij met anderen FotoF Limburg op, een fotoclub waar ze samen fotografeerden en kennis uitwisselden. Door deze club kwam Jean Pierre ook in contact met bijzondere evenementen, zoals de Zinneke Parade in Brussel en Maria Hemelvaart in Luik. Die uitstapjes hielpen hem om te letten op details, ritme en emotie in foto's.

Spelen met de werkelijkheid: van scène tot Photoshop

Volgens Jean Pierre moet een foto iets oproepen. Verwondering bijvoorbeeld. ‘De kijker mag zich best even afvragen: wat zie ik hier eigenlijk?’ Om dat effect te bereiken, zet hij de werkelijkheid graag een beetje naar zijn hand. Dat doet hij op twee manieren:

• Door een scène op te bouwen: met decors, attributen en soms zelfs schmink, vooral als hij zichzelf fotografeert.
• Door foto's digitaal te bewerken: bijvoorbeeld door een landschap te spiegelen of zijn eigen gezicht toe te voegen aan een muurschildering.

In zijn serie over muurschilderingen in Heerlen speelt Jean Pierre met zijn eigen gezicht, dat hij subtiel toevoegt aan de kunstwerken. Zo lijkt het alsof hij echt onderdeel is van de scène.

Bijzondere plekken, dicht bij huis

‘Je hoeft niet ver te reizen om iets moois te zien,’ zegt Jean Pierre. Toen hij werkte als postbode, ontdekte hij allerlei bijzondere plekken in zijn eigen regio. Een daarvan is de Allee in Wijnandsrade, een weg omringd door oude bomen. Deze plek inspireerde hem tot een fotoserie waarin hij het contrast laat zien tussen rust en beweging – met bomen en langsrazende auto’s.

Oefentip: Ga eens naar een plek in de buurt die je mooi vindt. Probeer verschillende momenten van de dag en kijk hoe het licht en de sfeer veranderen.

Zelfportretten met een knipoog

Sinds zijn pensioen richt Jean Pierre zich vooral op zelfportretten. Hij vindt inspiratie bij kunstenaars als Rembrandt en Van Gogh, die zichzelf ook vaak vastlegden. Soms gebruikt Jean Pierre humor, soms filosofie. Maar altijd zit er een persoonlijk verhaal achter. Voor zijn 69e verjaardag maakte hij 69 zelfportretten en organiseerde een tentoonstelling met als titel Soixante Neuf. ‘Dat kon eindelijk na corona, mét voldoende ruimte om alle foto's op te hangen,’ zegt hij glimlachend.

Tot slot: Laat je inspireren door jezelf

Jean Pierre laat zien dat je geen verre reizen hoeft te maken of dure apparatuur nodig hebt om bijzondere beelden te maken. Met creativiteit, geduld en een goed oog voor detail kun je jezelf én je omgeving op een verrassende manier vastleggen.

Meer zien van Jean Pierre?
Bekijk zijn werk op jeepee.weebly.com
Meer over zijn fotoclub vind je op fotoflimburg.weebly.com