Brandon Stanton haalt 3,8 miljoen op met fotoserie

Brandon Stanton haalt 3,8 miljoen op met fotoserie

Nadja Geskus 988
Fotograaf Brandon Stanton deelt de verhalen van kinderen met kanker. De tragische verhalen spreken enorm aan en op deze manier probeert Stanton meer aandacht te vestigen op deze cruciale zaak. Humans of New York publiceerde de serie en haalde daarmee 3,8 miljoen op.

Brandon Stanton, fotograaf van Humans of New York, fotografeert een heftige serie bij de Memorial Sloan Kettering Cancer Center. De serie stelt kinderen aan ons voor zoals Gabe, die een zeer zeldzame hersentumor heeft. Gabe vertelt dat zijn tumor hem geleerd heeft hoe hij dapper moet zijn. Je wordt voorgesteld aan verplegers en artsen, die de kinderen behandelen alsof het hun eigen kinderen zijn en aan de familie van de kinderen die zijn getroffen met kanker.

Oorlog

Stanton beschrijft de persoonlijke verhalen als ‘oorlog verhalen’, waarbij de ziekte een geweldige strijd voor overleving is. Maar binnen die pijn vindt Stanton ook menselijke kracht en altruïsme. De kinderen noemt hij de grootste krijgers van alles, maar iedereen in het Memorial Sloan Kettering Cancer Center is een oorlogsheld op zijn manier.

3,8 miljoen

Het meeste geld voor onderzoek naar kanker wordt gestoken in long-, borst- en dikke darmkanker. Maar slechts 4% van al het geld wordt gestoken in kinderkanker. Stanton hoopte daar verandering in te brengen met deze bijzondere serie. Zijn doel was om 1 miljoen op te halen, maar hij overtrof dit ruimschoots. Hij haalde maar liefst 3,8 miljoen dollar op van 100.000 verschillende donaties in maar drie weken tijd. Tweederde van het geld gaat naar kankeronderzoek van het ziekenhuis, de rest van het geld wordt aangeboden aan de kinderen en hun gezinnen.

Ontroerende verhalen halen 3,8 miljoen op voor pediatrische kankerbestrijding

"Dit zijn mijn kralen van moed. Je krijgt een gele kraal voor een overnachting. Een witte kraal is voor chemo. Een zwarte kraal is als je wordt geprikt. En ik heb twee speciale hartvormige kralen, omdat mijn hart twee keer is gestopt. De eerste keer dat mijn hart stopte was laat in de nacht. Mijn hart begon heel snel te slaan en mijn zuster werd erg bang. Plotseling liepen tien artsen naar binnen. Ze haalde een grote zak met ijs en zette het op mijn borst. Ik was een beetje boos want Justin Bieber was aan het optreden tijdens de VMA’s en ik moest het volume verlagen. De dokters zeiden, 'Grace heb je ooit in een achtbaan gezeten? Dit geneesmiddel geeft je het gevoel alsof je naar beneden gaat van een gigantische heuvel!’ En ze begonnen die shockpeddels op mij te plaatsen. Ik hoorde ze mijn moeder vertellen dat ze mijn hart zouden laten stoppen en ze haalde haar Valium en begon te kauwen, zodat het sneller zou werken. Daarna schreeuwde iemand, 'Iedereen klaar!' En mijn moeder zei: 'Ben je er klaar voor Grace? Het is gewoon een achtbaan! Ben je er klaar voor? 'En toen duwde ze de shot in mijn IV en het voelde alsof de wereld gestopt was met draaien. De machine ging 'piep, piep, piep,' maar toen stopte het. En dan is er niets. En dan is er niets. Het voelde als een gigantisch rotsblok die werd gedropt op mijn borst. Toen opeens begon mijn hart weer te kloppen. En ik schreeuwde: 'Dat voelde niet als een achtbaan!'"

Ontroerende verhalen halen 3,8 miljoen op voor pediatrische kankerbestrijding

"Mijn grootste uitdaging? Twee woorden voor jou: derde klas. Het is net zoiets als de tweede klas, maar harder. Ik was een heel bijzondere student in de tweede klas, want ik had een hersentumor. Een zeer zeldzame, eigenlijk. Ik was de enige in de wereld met deze soort hersentumor. Iedereen die me kende was geschokt! Hun hoofd ontplofte! Ik heb een heleboel dingen in het afgelopen jaar meegemaakt. Maar ik kan je vertellen, als je hersenen kanker krijgt, probeer je geen zorgen te maken! Het zal heel moeilijk zijn en je zal veel koorts krijgen, maar je moet dapper zijn. Je moet dapper zijn net als ik, want ik ben heel dapper in deze zaak. En als je niet weet hoe je dapper moet zijn, kan ik het je leren. Ik weet dat de operatie eng lijkt, maar ik heb vier woorden voor jou: je bent onder narcose. Als je wakker wordt, is je hoofd verpakt als een mummie en je moeder zal een foto nemen en laten zien. Wanneer het tijd is om injecties te krijgen, tel dan terug vanaf dertig en zeg tegen jezelf: 'Rustig maar, kalmeren, kalmeren.' Dan, wanneer je klaar bent, vertelt de verpleegkundige dat het tijd is om te gaan. En als je meer tijd nodig hebt, vraag dan om meer tijd!"

Ontroerende verhalen halen 3,8 miljoen op voor pediatrische kankerbestrijding

"Ik denk dat ik post-traumatische stress heb. Ik heb zoveel verschrikkelijke flashbacks. Twee weken nadat Max werd gediagnostiseerd, vroeg hij me of ik zijn mama voor altijd zou zijn. Ik zei: 'Natuurlijk zal ik dat zijn.' En hij vroeg: 'Zelfs als ik negentig ben?' En ik zei hem 'ja.' Wat moest ik zeggen? Al die keren dat hij tegen mij sprak over de toekomst. We praten over een studie. Ik kon hem niet vertellen. God, ik was zo'n lafaard. Ik had het hem moeten vertellen. Ik kon het gewoon niet doen. Zelfs niet toen het einde naderde. De dag voordat hij het bewustzijn verloor, las ik zijn favoriete boek aan hem voor. Het heet Runaway Bunny. Het kleine konijntje dreigt steeds om weg te lopen. En mama konijn blijft steeds zeggen: '. Waar je ook gaat, zal ik je vinden' Oh God, het was zo'n verschrikkelijke manier om te sterven. Hij kon niet spreken of bewegen of slikken of zien. Hij is eigenlijk uitgehongerd tot de dood. En de hele laatste week fluisterde ik in zijn oor: 'Laat gaan, laat gaan. Lieve Max, laat maar los." Mijn zeven jaar oude zoon. Ik vertelde hem te gaan. Ik bedoel, fuck. Dat hoort niet te gebeuren! En de hele tijd heb ik hem nooit verteld dat hij stervende was. Ik was zo'n lafaard. Maar hij wist het. Hij wist dat zonder dat ik het hem heb verteld. Want een paar weken voor hij zijn spraak verloor, vroeg hij me: 'Mama, spreken ze Engels waar ik heen ga?'”

Meer van deze ontroerende verhalen zijn te vinden op de website van Humans of New York. 

afbeelding van Nadja Geskus
Door: Nadja Geskus

Nadja Geskus | Redacteur

Bekijk alle artikelen van Nadja